Archeosite en Museum van Aubechies
archeologisch park in de open lucht
van neolitische tot de gallo-romeinse periode

De Kelten tooiden zich met armbanden, torques, (oor)hangers, ringen, sluitspelden (fibulae), oorbellen,... de Keltische bevolking was beroemd voor de kwaliteit en knowhow van hun metaalbewerkers. Er werden veel verschillende metaalsoorten gebruikt: goud, zilver, brons, koper, electrum (legering van koper, goud en zilver). De sieraden werden vooral door personen met een hoge status gedragen. Er werden toen al vele technieken gebruikt zoals graveren, beitelen, behameren, repoussé-techniek, verloren wastechniek, assemblage met klinknagels.

De bakkerij die links van de villa is nagebouwd, bestaat uit een oven (furnus) met een tongewelf. Een bakker geeft demonstratie over deze bakmethode en de productie ervan (wit brood, brood met tarwe en zemelen, bruin brood, speciale broden,...).

Deze ambacht verschijnt in onze streken vanaf het Neolithicum ca. 5000 vóór Christus. Op de site vind je: de presentatie van verscheidene verfplanten, demonstratie van het kaarden en spinnen op een spil, het bewerken van wol en plantaardige vezels met de hand, met plaatjes of op een verticaal weefgetouw. De archeologie verschaft weinig informatie over de klederdracht. Slechts enkele stoffragmenten werden in venen, moerassen, sites met paaldorpen of in zoutmijnen ontdekt. Soms werden enkele fragmenten bewaard dankzij metaaloxides. Enkele belangrijke vondsten laten niettemin toe de geschiedenis van de klederdracht en de vervaardigingtechnieken te achterhalen en te beschrijven.

Het gebruik van de munten en de muntbewerking verspreidt zich onder de Kelten vanaf het begin van de 3de eeuw vóór onze tijdrekening. Dit gebeurt onder invloed van de Mediterraneaanse cultuur. In de 1ste eeuw vóór Christus, verandert het muntsysteem. Iedere stam slaat zijn eigen munten, meestal met de afbeelding van het stamhoofd. Een nieuwe munt (potin), eigen aan Gallië, maakt zijn intrede: die is in een legering van koper, tin en lood gegoten in een kleien gietvorm met stempel. Tijdens een bezoek aan de site, kunt u de afdruktechnieken van deze munten ontdekken.

Deze nieuwe technologie verschijnt in het Nabije Oosten tussen 3500 en 3000 vóór Christus. Ze zal zich door heel Europa verspreiden vanaf de tweede helft van het 3de millenium. Dit is waarschijnlijk het gevolg van verschillende onderzoeken om de kwaliteit van koper te verbeteren door het te mengen met andere metalen. Brons, een legering van koper en tin, is bestendig tegen druk, schokken, rekken en is gemakkelijker in vorm te gieten dan koper. Op de Archeosite, worden er demonstraties gegeven van de verloren wastechniek en het gieten in tweevoudige moules.

Het bewerken van beenderen, geweien en hoorns is reeds in gebruik in het Paleolithicum. Op de Archeosite worden er verschillende voorwerpen uit de prehistorie tot en met de middeleeuwen tentoongesteld evenals het vervaardigen van die voorwerpen met een slijpsteen en een handboor. Vele voorwerpen werden vroeger uit die materialen vervaardigd: wapens (handvat van een zwaard, pijlpunten,...), gereedschap (stekers, naalden, pennen,...), juwelen, gebruiksvoorwerpen (scharnieren, kammen, meubelonderdelen, drinkhoorns,...), spelstukken (dobbelstenen, pionnen, jetons,...).

Vanaf het Neolithicum worden meerdere graansoorten gebruikt: zetmeel(Triticum dicoccum), eenkoorn (Triticum monococcum), gerst (Hordeum vulgare), tarwe (Triticum aestivum) en spelt (Triticum spelta). De eerste archeologische broodjes werden in Frankrijk (Charavines, Isères) ontdekt en lijken op dikke koekjes. Ze dateren uit het Late Neolithicum (rond 2700 vóór Christus). Het oudste gerezen broodje van Europa dateert uit 3500 vóór Christus. Het werd te Twann (Bielermeer) in Zwitserland ontdekt.

De ambachtslui van de Archeosite geven uitleg over de vervaardiging van die broodjes zonder gist en over het bakken van kleine gerezen broodjes in de oven.

Rond 5000 vóór onze tijdrekening, kwamen volkeren afkomstig vanuit Centraal-en Oost Europa via de Donau tot in onze streken Ze brachten de techniek van het aardewerk met zich mee. De verschillende technieken, vanaf het Neolithicum tot en met de Romeinse periode worden op de site vertoond: onder andere de “worstentechniek” (au colombin), het effen maken en polijsten, de versiering van de potten door inkerven, afdrukken, , insnijden, uitsnijden, modelleren, schilderen en graveren, ...of vanaf Hallstattperiode met de draaischijf. Men moet echter tot de La Tène periode wachten om het echte gebruik van de pottenbakkerschijf met manuele aandrijving terug te vinden. In onze gebieden blijft het gebruik ervan uitzonderlijk tot de Romeinse periode. Het aardewerk wordt tijdens de feesten gebakken.

Voorstelling van antieke gerechten volgens recepten van Apicius, beroemde lekkerbek die onder de regering van keizer Tiberius (1ste eeuw vóór Christus) geleefd heeft. De bezoekers zullen door een aantal smaken verrast zijn.

Vanaf de VIIe eeuw vóór onze tijdrekening verschijnt het gebruik van ijzer, dankzij de kennis om metaal uit het erts vrij te maken (extractie) en metaal tot ijzer te reduceren (reductie). De smid fabriceert voorwerpen door het hameren van een ijzeren baar. Het ijzer moet gesmeed worden om steviger te zijn. Nadat het een aantal keren in het vuur is gehouden, moet het voorwerp in het water gedompeld worden om de textuur van het metaal te kunnen veranderen. Vanaf de IJzertijd werden regelmatig vele wapens, uitrusting en gebruiksvoorwerpen gefabriceerd.

Er is weinig gekend over de tuinen in het noorden van Gallië. Enkele voorbeelden in Engeland en Duitsland laten toe vast te stellen dat de tuin en de moestuin juist naast de villa te vinden was, meestal aan de voor-of achterkant. In de moestuin vóór de Romeinse villa geven ambachtslui uitleg over de verschillende planten die in de Romeinse periode gekweekt werden.

Door de moeilijke bewaringsomstandigheden zijn echter heel weing voorwerpen uit dierenhuiden bewaard gebleven. Deze ambacht is sinds het Paleolithicum bekend en heeft zich voortdurend verder ontwikkeld. Diverse voorwerpen uit leder worden op de site vervaardigd en tentoongesteld: gordels uit de IJzertijd, Gallische en Romeinse schoenen, beursjes, zakken, schedes,...

De silexbewerker toont zijn productie en de grote technische evoluties van het Paleolithicum tot en met het Neolithicum.

Deze ambacht is sinds het Paleolithicum gekend, dankzij rotsgraveringen en rotsschilderingen die naar mandjes en fuiken verwijzen. Presentatie van het vlechten van mandjes uit (teen)wilg, hazelaar, riet,...