Het Masker van Blicquy
In 2003 werd in een Romeinse tempel op de site “Ville d’Anderlecht” in Leuze-en-Hainaut een bijzonder masker ontdekt: het Masker van Blicquy. Het stamt uit de eerste fase van een religieus complex dat werd verlaten tussen het einde van de 1e en het begin van de 2e eeuw na Christus. Deze Romeinse nederzetting lag op de resten van een oud Gallisch heiligdom en omvatte een eerste tempel met één cel, omringd door een kunstmatig aangelegd heilig bos, een zeldzaam voorbeeld van de heilige bossen die in antieke bronnen worden genoemd.
Het masker is gegoten met de verloren-wasmethode en toont het gladgeschoren gezicht van een man in een ongewone, Keltisch geïnspireerde stijl. De gestileerde trekken en de starre blik vallen op, vooral door de grote, amandelvormige glazen ogen, waarvan alleen het linker oog bewaard is gebleven. Een gat boven op de schedel en platte vlakken langs de nek wijzen erop dat het masker waarschijnlijk op een houten steun werd bevestigd. De precieze functie blijft onbekend, maar het werd vermoedelijk gebruikt bij een religieuze handeling zoals een devotio of votum, zonder dat het aan een specifieke godheid of held was gekoppeld.
In Europa zijn er een twintigtal vergelijkbare antropomorfe maskers uit de Romeinse tijd bekend, maar het masker van Blicquy is uniek. Het is het enige dat met de verloren-wasmethode is gemaakt, terwijl de andere maskers meestal uit vervormde onderdelen werden samengesteld. Door zijn Keltisch geïnspireerde stijl, uitzonderlijke staat van bewaring en de vroege Romeinse rituele context is het masker een zeldzaam voorbeeld van Keltisch-Romeinse culturele vermenging. Het getuigt van een nieuwe culturele identiteit die ontstond tijdens de romanisering van onze regio’s aan het begin van het Romeinse keizerrijk, en vormt zo een belangrijke schakel tussen geschiedenis en kunstgeschiedenis.